
در سال ۱۳۸۲ جذب شرکت فوجیتسو-زیمنس شدم که به نام IDS یا «داده سیستمهای ایران» معروف بود. یک شرکت خصوصی که قبل از انقلاب نمایندگی مایکروسافت را داشته است. صاحب آنجا آقای داریوش مهذبی بود. آنجا با مدل زیمنس آلمانی تربیت شدم. تمام عمر کاری بعد از آن دوره را مرهون آقای مهذبی هستم، چون بلافاصله به من اعتماد کرد و مسئولیتهای سنگینی به من سپرد. یادم هست که طی کمتر از یک ماه از حضورم در آن شرکت، من را صدا زد و از من خواست تا از جایگاه کارشناسی به جایگاه مدیریتی بروم.
مهذبی من را مدیر ISU یا Internet Service Unit شرکت کرد. مفهوم «بیزینس یونیت» را آنجا یاد گرفته و در تمام عمر کاریام بعد از آن، همه جا با روش Strategic Business Unit کار کرده ام. این روش، راهحل مناسبی برای شرکتهاست که کلونیهای مستقلی درون خودشان بپرورانند. با توجه به اختیاراتی که در این بخش به من سپرده شده بود، من مدیرعاملی بودم که فقط دستهچک نداشتم. همهچیز من مستقل بود و حتی حقوق نیروهای تیم را خودم مشخص میکردم و فقط یک نفر دیگر آن را پرداخت میکرد. روش کارمان، بیزینس یونیتی بود. مدتی هم از طرف آن شرکت من را به آلمان و دوبی فرستادند تا دورهای را در زمینه Pre-Sales و After-Sales و همچنین مسائل مربوط به دستگاههای زیمنس بگذرانم.
متن دلخواه متناسب با موضوع
متن دلخواه متناسب با موضوع
متن دلخواه متناسب با موضوع
وجود ٣٠ تا ۴٠ میلیون مشتری ثروت گران قیمتی برای بانک صادرات ایران است که تلاش خواهیم کرد با استفاده از این فرصت برای افزایش سهم بازار بانک استفادههای لازم صورت گیرد.