همواره در دنیا، نوآوری از قانون‌گذاری جلوتر است، بنابراین اگر قانون‌گذار راهی پیدا نکند، نوآوری در نطفه خفه می‌شود. ما در ایران به‌شدت نیازمند یک مدیریت ریسک هستیم و تا زمانی که این موضوع حل نشود، چالش بین این دو بخش وجود خواهد داشت. باید به جای رگولاتوری،  Compliance جا بیفتد، وگرنه همین آش است و همین کاسه. برای نوآوری به‌دلیل ماهیت جدید بودن آن قانونی وجود ندارد. به‌طور مثال در حوزه نوآوری‌های بانکی همچون رمزارزها فاقد قوانین هستیم و همین مسئله مشکلات زیادی را به وجود آورده است. با مدیریت ریسک و بررسی ضرر و فایده، روند نوآوری توسعه می‌یابد، چنانچه چالش نوآوری – قانون‌گذاری در هر کجای دنیا حل شده، آن نقطه نوآور شده و از این رو در ایران نیازمند توجه به مقوله ریسک‌پذیری و مدیریت ریسک در بخش قانون‌گذاری هستیم. مدیران عامل باید از ظرفیت‌های قانون تجارت بهره بگیرند، بنابراین ریسک در قامت مدیریت و هیئت‌مدیره یک سازمان به هیچ‌وجه به معنای عدم تطبیق و تخلف نبوده؛ بلکه به معنای استفاده از ظرفیت‌های قانون تجارت است. وقتی حمایت از ریسک‌کننده نباشد، کسی جرئت ریسک‌کردن را نخواهد داشت و متأسفانه امروزه مدیریت ریسک به مستندات و تعاریف کتابخانه‌ای محدود شده و کانون‌های مستعد ریسک نیز به این وادی ورود نمی‌کنند و منتظر وضع قوانین می‌مانند. عدم همراهی ریسک و نوآوری به ناکامی افراد نخبه و صاحب ایده منجر شده و مقدمات خروج نخبگان و افزایش مهاجرت را فراهم می‌آورد.